Search

پنجشنبه 2 آذر 1396

منو

اخبار

دوعنصر جدید به جدول مندلیف اضافه شد

تاریخ ارسال 91.9.15

پس از دو دهه فعالیت پژوهشی با مشارکت دانشمندان روس و آمریکایی،  عنصر 114 ˈفلروفیمˈ با حروف اختصاری Fi و عنصر 116 هم ˈلیورموریمˈ با حروف اختصاری Lv به جدول ˈمندلیفˈ افزوده شد.

  مراسم نامگذاری رسمی این دو عنصر در مسکو برگزار شد و در آن ˈکاتسوکی تاموتسیˈ رییس اتحادیه بین المللی شیمی تئوری و تجربی شرکت داشت.


بر پایه این گزارش، عنصر 114 ˈفلروفیمˈ با حروف اختصاری Fi و عنصر 116 هم ˈلیورموریمˈ با حروف اختصاری Lv نامگذاری شدند.

این دو عنصر در آزمایشگاه واکنش های هسته ای ˈفلروفˈ روسیه وابسته به موسسه پژوهش های هسته ای این کشور کشف شد و ریاست گروه دانشمندان را ˈیوری اوهانسیانˈ عضو آکادمی روسیه برعهده داشت.

گروه دانشمندان روس با مشارکت دانشمندان مرکز پژوهش های ملی ˈلیورمورˈ آمریکا این دو عنصر را با استفاده از دستگاه های سانتریفوژ ویژه (شتاب دهنده ها) کشف کردند.

اتحادیه بین المللی شیمی تئوری و تجربی ماه می گذشته به کاشفان این دو عنصر اجازه نامگذاری آنها را داد.

دانشمندان مرکز لیورمور آمریکا دو دهه با دانشمندان مرکز پژوهش های هسته ای روسیه در شهر ˈدوبناˈ (در حومه مسکو) برای به دست عناصر جدید و فوق العاده سنگین همکاری داشتند.

ˈیوری اوهانسیانˈ عضو آکادمی علوم روسیه گفت: هدف آزمایش ها، به دست آوردن عناصر جدید نیست، بلکه اثبات وجود ˈجزیره باثباتˈ را به عنوان هدف دنبال می کنیم.

وی افزود: محیط پیرامون ما در جهان از 83 عنصر شیمیایی تشکیل یافته که سبک ترین آن هیدروژن با عدد اتمی یک و سنگین ترین عنصر اورانیوم با عدد اتمی 92 می باشد.

اوهانسیان گفت: اما زمانی در سیستم منظومه شمسی در هنگام شکل گیری زمین، عناصر شیمیایی بیشتری وجود داشت، ولی بسیاری از آنها تجزیه شدند.

دانشمند روس گفت: عناصری که تجزیه شدند سنگین وزن بودند و سال های طولانی یک تئوری علمی وجود داشت که می گفت همه عناصر دارای عدد اتمی بالای 100 ناپایدار هستند و در طول زمان بسیار کوتاهی حدود 20 ثانیه تجزیه می شوند.

وی خاطرنشان کرد: اما تئوری جدیدی به دست آمده که بر اساس آن در بین عناصر سنگین به اصطلاح ˈجزیره باثباتˈ وجود دارد و عناصر واقع در این محدوده می توانند مدت بسیار طولانی پایدار بمانند و در حال حاضر این موضوع برای دانشمندان بسیار مهم و جذاب است.

دانشمند روس خاطرنشان کرد: اتحادیه بین المللی شیمی تئوری و تجربی گروه کاری مشترکی را ایجاد کرده است که به تعیین اولویت برای به دست آوردن عناصر بی نام 113، 115، 117 و 118 جدول مندلیف می پردازد و این عناصر هم توسط دانشمندان روس سنتز شده اند.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نوبل شیمی 2012

جايزه نوبل شيمي 2012 به «رابرت لفكووتيز» استاد موسسه پزشکی «هاوارد هیوز» و مرکز پزشکی دانشگاه «دوک» و «برايان كوبيلكا» از دانشكده پزشكي دانشگاه «استنفورد» براي پژوهش در خصوص «گیرنده‌های همراه G پروتئین» اعطا شد.

بنياد نوبل كشفيات اين دو شيميدان را يك سيستم به خوبي تنظيم شده از تعاملات ميان ميليونها سلول اعلام كرد. هر سلول از گيرنده‌هاي‌ ريزي برخوردار است كه آنرا قادر به حس محيط اطراف خود مي‌كند تا بتواند با موقعيتهاي جديد سازگار شود.

براي مدتهاي مديد چگونگي احساس محيط اطراف توسط سلولها به شكل يك معما باقي مانده بود. دانشمندان مي‌دانستند كه هورمونهايي مانند آدرنالين از تاثيرات قدرتمندي مانند افزايش فشار خون و سرعت بحشيدن به ضربان قلب برخوردارند. آنها بر اين تصور بودند كه سطوح سلولي شامل گيرنده‌هايي براي اين هورمونها است. اما اينكه اين گيرنده‌ها دقيقا از چه تشكيل شده بودند و چگونگي كاركردها بخش اعظمي از كوششهاي قرن بيستم را به خود اختصاص داده بود.

لفكوويتز در سال 1968 از راديواكتيو براي پيگيري گيرنده‌هاي سلولي استفاده كرد. وي يك ايزوتوپ يد را به چندين هورمون متصل كرده و توسط تابش توانست چندين گيرنده از جمله گيرنده آدرنالين موسوم به آدرنرژیک را شناسايي كند. تيم تحقيقاتي وي اين گيرنده‌ها را از جايگاههاي پنهان آنها در ديوار سلول استخراج كرده و درك اوليه‌اي را از چگونگي كاركرد آن به دست آوردند.

كوبيلكا در دهه 1980 گام بعدي را براي اين كشف برداشت. وي به تلاش براي جدا كردن ژن رمزگذاري گيرنده آدرنرژیک از ژنوم عظيم انسان پرداخت. محققان با بررسي اين ژن دريافتند كه شباهت بسياري ميان آن و گيرنده نور در چشم انسان وجود دارد و موفق به شناسايي خانواده بزرگ اين گيرنده‌هاي مشابه با كاركرد يكسان در بدن شدند.

امروزه اين گيرنده‌ها به عنوان گيرنده همراه جي پروتئين شناخته شده كه حدود هزار كد ژنتيكي براي چنين گيرنده‌هايي مانند براي نور، طعم، عطر، آدرنالين، هيستامين، دوپامين و سروتونين وجود دارد. حدود نيمي از داروها تاثير خود را از طريق اين گيرنده‌ها به دست مي‌آورند.

كوبيلكا همچنين در سال 2011 توانست دستاورد ديگري را كسب كند. وي به همراه تيم پژوهشي خود توانست تصويري از گيرنده كوبيلكا را در لحظه مناسب به ثبت برساند كه در آن توسط يك هورمون فعالساري شده و علامتي را براي يك سلول ديگر مي‌فرستاد. اين تصوير يك شاهكار مولكولي بوده كه نتيجه دهه‌ها پژوهش است.

سال گذشته هم «دن شختمان» با كشف شبه‌بلورها توانست نوبل شيمي را از آن خود كند.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


راه اندازي فروشگاه در Eforosh رايگان است

پشتیبانی